D jak dópa

Na wstępie chciałbym przeprosić niewielką rzeszę moich czytelników za tak długą przerwę - wynikała ona jednak z dużej ilości zadań, którym musiałem sprostać (sesja, zaliczenia itd.)

W poprzedniej notce ugryzłem zapewne wielu ludzi, ale jak widać o grypie już dawno się nie mówi, bo firmy farmaceutyczne napchały już sobie kieszenie pieniędzmi naiwnych osób... Zostawię ten temat w spokoju na jakiś czas i zajmę się inną drażliwą kwestią w polskim narodzie, a mianowicie nauką! w niecodziennym wydaniu...

Nauka jak to nauka, była, jest i będzie, chciałbym jednak poruszyć kwestię ortografii, której to nauczanie wydaje się dziś być o wiele trudniejsza niż jeszcze kilkanaście lat temu. Przyczyna moim zdaniem jest głównie jedna - dzieci czytają coraz mniej i stąd bierze się ich brak umiejętności pisania zgodnie z zasadami ortografii języka polskiego. Dodatkowo dzięki specjalnym zaświadczeniom każde dziecko, które nauczy się samych zasad, może zyskać "tytuł" dyslektyka i od tej pory mieć w głębokim poważaniu gżegżółki, wsuwki czy też porzeczki lub pożyczki. Przepis na analfabetę mamy więc gotowy - zabrać książki, wydać zaświadczenie... Do czego to prowadzi? Moim zdaniem za kilkanaście lat w urzędzie co drugi obywatel podpisując się na pierwszym lepszym druku będzie obok podpisu rysował kółeczko z literką "D" w środku, tym samym będzie miał pewność, że nikt nie przyczepi się do imienia Kszyrztof, Romóalt... bleeeeeee
Z Dyskusji ze starszymi wiekiem osobami dowiedziałem się, że 30 lat temu dysleksja nie występowała!!! a każdy kto miał problemy, np. z ortografią mógł nawet w skrajnym przypadku powtarzać klasę, aż do momentu gdy nauczył się pisać poprawnie w stopniu dostatecznym. Dlaczego więc dziś jest inaczej? Dlaczego dzieci, które ćwiczą godzinami w domu pisownię polskich wyrazów są traktowane gorzej gdy pomylą się choć raz od dzieci, które załatwiły sobie papierek?


A co Wy sądzicie o dópie?